Staken!

Zoals elke dag begon ik vandaag met een rondje Social Media (vroeger lazen mensen ’s morgens de krant, maar dat is zooooo 20e eeuw…).

Al snel kwam ik op Facebook een al wat oudere, maar nu weer gedeelde video tegen van een Meneer met Een Mening. Deze meneer stak de stakende juffen en meesters een hart onder de riem. Leraren moesten opstaan en voor zichzelf opkomen, dat was zo’n beetje zijn boodschap (in een prachtig Brabants accent).

Hij richtte zich vooral op de rol van de ouders die het de leerkrachten niet makkelijker maken. In zijn optiek moesten de leerkrachten de ouders maar bij elkaar roepen en ze vertellen dat ze voortaan hun kind ’s morgens konden brengen en ’s middags weer ophalen. En verder: mond houden!

Dat ze niet hun eigen tekortkomingen en aandacht die ze zelf niet aan hun kind besteden moesten proberen te compenseren op het 10-minutengesprek.

Dat ze vertrouwen moeten hebben in hun juf of meester, dat die het goed voor hebben met hun kinderen.

Dat juffen en meesters ook de ruimte moeten krijgen om fouten te kunnen en mogen maken.

Dat ouders steeds meer opvoeding uit handen geven en dat ze dan dus niet moeten zeuren als dat vervolgens in hun ogen “verkeerd” gaat.

“Lieve meesters en juffen, blijf staan en bijt van je af, want we hebben jullie nodig!”

 

Wat ben ik blij dat er mensen zijn die wel zien hoe hard juffen en meesters werken, hoeveel uren ze maken en hoe weinig ze daarvoor terug krijgen. Ik ben het niet eens met zijn oplossing voor het probleem. Ik denk namelijk dat deze meneer zich richt op het verkeerde probleem.

Ouders zijn mondiger dan vroeger en gaan daarin soms te ver. Maar om ze daarom buiten te houden is de verkeerde kant op gedacht. Haal ze juist naar binnen, ga het gesprek aan, creëer betrokkenheid en betrek ze bij het leerproces van hun kind.

Dat kan op zo veel manieren. Denk bijvoorbeeld aan een vader die stratenmaker is, die tijdens de rekenles over patronen uitlegt hoe dat in de praktijk er uit (kan) zien (dat kan gewoon via Skype…). Of een moeder die thuis een taart bakt met haar kind, die in een digitaal portfolio aan kan geven met welke maten ze gewerkt hebben.

Zie die ouders niet alleen als vervoersmiddel (We zoeken nog 3 auto’s…), als zeurkous (Daar heb je ze weer…) of als klant, maar als partner.

 

We betrekken de leerling steeds meer in zijn of haar eigen leerproces met onder anderen kindgesprekken en portfolio’s, maak dan ook de Gouden Driehoek (leerkracht, ouder, kind) compleet. Wees als leerkracht de expert (wat dat ben je!) en begeleid het proces.

 

Terug naar de video… Want gelukkig hadden andere Mensen met Een Mening (daar gaat mijn volgende blog over, denk ik) op deze video gereageerd. En wat denk je dat er stond? Je raadt het nooit!

Oh toch wel… Natuurlijk was er weer iemand met de reactie: Leerkrachten moeten niet zeuren met al die vakanties…

Daar krijg ik zo de bibbers van. Er zijn nog zoveel mensen die zo denken. Kunnen we daar niet eens iets aan doen. Een mooie campagne opzetten om het imago van het beroep Leerkracht op te vijzelen.

 

Leerkrachten zijn goedbedoelende, vakbekwame, liefhebbende, hardwerkende, creatieve en flexibele mensen (en dan vergeet ik nog hoog opgeleid, slecht betaald, ondergewaardeerd en nog zo wat mooie bijvoeglijke naamwoorden).

 

Juffen en meesters: Geef de grens aan, bedenk kritisch waarom je bepaalde dingen doet, denk functioneel (leerkracht is je functie, niet je wezen), voer discussie op je school. Al die papieren, moet dat, kan dat niet efficiënter, wie legt het ons op?

 

Sta voor je klas, maar ook voor jezelf!

 

En staak! Gooi het land plat! Eis je recht op!

 

Uiteindelijk komt het ten goede aan onze kinderen en dus onze toekomst. Want zoals een poster van Loesje zegt: Van gelukkige leraren leer je de mooiste dingen.

Reactie schrijven

Commentaren: 0